• Welkom op mijn blogsite, een kruising website/ blog waarop regelmatig dingen veranderen. De meeste verandering worden overigens wel gevormd door nieuwe posts met foto's van recente shoots die ik de moeite waard vind en her en der een sneak peek natuurlijk.
    Mijn stijl is kleurrijk, fun en funky, alhoewel een rustig zwart-wit het ook goed doet.

    Ook verzorg ik "Boudoir"-sessies, een fenomeen overgewaaid uit de Verenigde Staten. Heb je altijd al eens sexy op de foto willen staan, gewoon voor jezelf of voor je partner, dan is dit je kans. Ik maak uitdrukkelijk geen onbehoorlijke foto's, maar mooie, stijlvolle, lieve foto's op locatie. En zoals te merken, worden zonder uitdrukkelijke toestemming geen sneak peeks op het blog geplaatst.

    Heeft u interesse in een reportage voor een pasgeboren kindje, houd er dan rekening mee dat een sessie het beste plaatsvindt tussen dag 4 en dag 12. Dan is er de meeste kans op een geslaagde shoot. Neem hiervoor dus contact op voor de uitgerekende datum zodat ik er in de planning rekening mee kan houden. Als u bijpassende geboortekaartjes wilt laten ontwerpen (het ontwerp wordt al voor de geboorte vastgesteld, maar kan altijd nog aangepast worden aan de foto) spreekt het voor zich dat een zo vroeg mogelijke sessie handig is voor het op tijd kunnen versturen van de kaartjes. Ook kunt u eens een kijkje nemen op de vrolijke site van 4cards en daar een (foto)kaartje uitzoeken.

    Momenteel een beetje een vreemde eend in de bijt is het menu-item SEP. Dat heeft hier eigenlijk niet veel te zoeken, maar er was wat plek nodig voor de foto's van de SEP mini-mini-F trainingen op zaterdag ochtend. Het is officieel, ik ben een voetbalmoeder geworden. Inmiddels staat het grootste deel van de foto's ook op de site van SEP zelf, als je onder miniminiF naar het fotoalbum gaat. Als alles overgezet is zullen ze hier van de site verdwijnen.
    Kijk eens op de website van SEP als je tussen de 4 en 6 jaar bent en mee wilt trainen. Plezier gegarandeerd.

    Kom verder vooral regelmatig terugkijken of beter nog, neem een abonnement op de RSS-feed, via de menu optie "subscribe" of via het uitschuifmenu aan de zijkant. Zo is in het bookmark menu precies te zien wanneer er een nieuwe post verschijnt.

    Ook op twitter valt het een en ander te volgen: @KajsavanO

    Groetjes,
    Kajsa

    LAATSTE NIEUWS:
    Door drukte ben ik op 't moment niet in staat nieuwe opdrachten aan te nemen. Zo gauw dit wel weer het geval is leest u het hier!

There’s nothing scarier than being asked to photograph a friend’s wedding, especially so if that friend is also an avid photographer, as is his wife to be.
He first inquired with me what my price would be to photograph a wedding, that of a friend of his. As I do not have a fixed price, because so much depends on the day and the couple I inquired a bit more about what the thoughts of the bride and groom were on what they might want and finally gave a rough estimate, though I hate estimates. Then sheepishly the friend admitted it was for him. I found it such a lovely touch of him to handle things that way, but first and foremost I was elated for him that he was getting married. You should now they’re a perfect match and complement each other in so many ways. Photographically speaking too. On their last photo trip to Mongolia, Mario, the friend, came back with stunning landscape shots, to which were added Veronica’s, the wife-to-be, in-your-face-wide-angle-portraits. Anyone who says wide-angle is not for portraits would consider themselves proven wrong if they took a look at those photo’s.

Nevertheless, what we had settled on was thwarted big time by fate. Not only did the paperwork not pass in time (you try jumping through all the diplomatic hoops as a foreign couple living in the Netherlands), but Mario also suffered the loss of his mother right before the wedding. In the end the wedding date was pushed back and the families who were going to be present for the civil ceremony had already headed for home again.
Mario told me there would be no need for my services after all. It would just be them and the witnesses. Tough luck. The rest would be saved for the big event to take place later in his home country.

I asked him: Are you sure? Though it might not be the event you had envisioned, this is what counts legally. Don’t you want some documentation of the event?

And so Tristan, my trusty, always up for photography fun and second shooter friend and colleague and I made our way over to city hall. We have our routine down. For the key moments he shoots long and I shoot wide so we end up with a mix of images. Nevertheless I was stressed big time. “Don’t f%^& this up van Overbeek” I kept thinking, and I might have said it out loud too.

I think we didn’t and I hope Mario and Veronica feel the same way. We sure felt privileged though, to have witnessed their union, which despite everything that had preceded was just plain FUN. I don’t think I have ever seen a civil ceremony with so much laughing, joking, jesting and humor. Not to mention such a kiss!

Trusty GoPro’s filmed the entire event from two sides, so the families would not miss the event entirely.

The attention to detail was amazing. Top to bottom! Oh, and I would kill for those nails. Just saying.

There were smiles and laughs and tears, the way there should be. Or maybe we should call them giggles as the officiant insisted on asking the “Belooft u plechtig…” question in its most elaborate form in three languages when all anyone wanted was for Mario and Veronica to get on with their yesses already. He was teasing for sure. Mario, unfazed as ever gave him a loud and clear, “Ja, Yes and Si!” as did Veronica, and that was that.

Or was it? Rings… all ok. But then came the kiss. A little warning next time Mario!

They couldn’t get enough of it I tell you:

Congratulations on your wedding guys. You make a great couple. And T., thanks for being an awesome second shooter as always.

Het is hier veel te stil geweest en ik heb tonnen aan dingen klaar staan om op t blog te zetten, maar op de een of andere manier komt het er niet van.

Nu is t herfstvakantie en was t tijd om met mijn mannen het bos in te trekken. Herfstknutselspullen verzamelen en een paar foto’s was t motto. Maar goed, kennelijk is t leuker om in bomen te klimmen, met takken Star Wars na te spelen en brandnetels neer te knuppelen en weet ik wat.

En volgens mijn buurvrouw “worden moeders met wasmachines nooit boos”.

Dussss, hier mijn 2+2, als in mijn 2 kinderen en mijn 2 kinderen aan huis.

 

Heel Nederland was blij met eindelijk een zonnetje in het weekend. Ik ook, daar niet van, maar als je een fotoshoot gepland hebt aan het strand, midden op de dag in de felle zon, dan begin je hem wel een beetje te knijpen.
11 man sterk…no worries, want je hebt een Elinchrom Ranger met meer dan genoeg power om de zon een poepie te laten ruiken en daarbij heb je een octabox met een diameter van 150cm en da’s plenty om zo’n grote groep gelijkmatig uit te lichten. Het is een werkpaard dus van een beetje zand heeft ie niks. Maar van wind…. wel….
En waaien deed het.
Dus werd de locatie niet bepaald door mooi of leuk, maar door de positie van de zon en de luwte van de wind. En dan nog…

Dit is niet de bewerking zoals die naar de klant is gegaan, maar ik had zin om een beetje retro te “shoppen”.

Bij deze dus de hele groep,
in zwart-wit:

of is kleur leuker?:

en de middelste generatie:

…samen met de oudste generatie:

En om jullie een idee te geven van de wind:
Zandzakken en 3 man sterk aan de Octa. Jihaaaa…..

Sometimes the best of plans don’t work out. In my case it’s more than sometimes, at least when it comes to photography.

The plan was to take some coolly lit biking shots. The car was jampacked with stuff: big flash, small flash, stands, sandbags, the works.

And then…. the bike broke down. So we picked up our friendly neighbourhood biker G. at the place he broke down and drove to a location we had not planned on with a broken bike.
By broken, we mean broken (thank heaven for cell phones by the way):

So we plowed our way across the Wassenaar beach in the wind and cold with a broken bike and only small flash, since the beach was way less accessible then the location we had planned on before.

Trying to make the most of the by now rapidly falling light, we ended up using one flash in a varistar umbrella mounted on a monopod handheld by mr. I, my assistant (and self-appointed pack mule) for the night. Triggers? The Nikon CLS. Easy peasy.

Here’s my favourite photo of the evening, G. carrying his wounded bike up the dunes:

Though he felt like doing this:

G. and I., thanks for braving the cold and the wind. Next time we’ll just go for beers, ok?

I seem to have this Shakira song stuck in my head after having spent the evening with these two guys. Mr.’s A en D (although come to think of it, you could spell A’s name with an E too, so mabe he’s E? Confusing….).

Anyway, this pic here below is far from technically perfect, but with kids, that’s often not “feasible”. They are all over the place (I know, I have two bouncing balls myself) and won’t necessarily position themselves in the shade…. but man, have you seen those eyes?

Here’s another one. More in the shade now ;-).¬† Anyone else digging this blue color of his fleece?

This was a more common look:

Thank goodness his brother was slightly less¬† of a “bouncing ball”:

m o r e   i n f o